Hasan Cemal’in Milliyet’teki sansasyonel Kandil röportajı, pek az habere kısmet olacak bir etki yarattı.
İçeriği kadar zamanlamasıyla da önemliydi.
Dağın çatışmadan yorgun olduğu biliniyordu.
Ankara da Kürt sorunundan bitap düşmüştü.
Washington’un değiştirdiği “uluslararası konjonktür”, bir süredir “tavsiyeler” postalayıp duruyordu.
Genelkurmay Başkanı “Türkiye halkı” vurgusu yapmış, Kürt kimliğini yok sayan bir yaklaşımı noktalamıştı.
Başbakan, Güneydoğu dağlarındaki yazılara sahip çıkan sözlerini seçim sonrası bir daha ağzına almamıştı.
Hasan Cemal’in dizisi tam bu konjonktürde geldi.
Her ne kadar Karayılan röportajda yeni bir şey söylemiyor ve yine aba altından sopa gösteriyorsa da “Üniter devletten yanayız”ı bir daha teyit etmesi ve belli koşullarda silah bırakmaya hazır bir örgüt görüntüsü vermesi, “Çözüm yaklaşıyor mu” heyecanını artırdı.
* * *
Karayılan röportajından sonra devletin zirvesinden iki işaret geldi:
Önce İçişleri Bakanı, “Erdoğan’ın 2005’te Diyarbakır’da yaptığı konuşmanın arkasındayız” diyerek Başbakan’ın “Kürt sorunu benim de sorunum” sözüne atıf yaptı.
Ardından da Cumhurbaşkanı, Kürt sorununu “Türkiye’nin en önemli sorunu” olarak saptarken “Kaçırılmaması gereken bir fırsat var. İyi şeyler olabilir” diyerek bir beklenti yarattı.
Gül’ün “Fırsat” lafı Karayılan’ın açıklamalarının hemen peşinden söylendiği için muhalefeti kuşkulandırdı.
Oysa Cumhurbaşkanı’nın bahsettiği fırsatın, (en azından tek) gerekçesinin, PKK’nın yolladığı sinyaller olmadığı kesin…
Daha önemlisini Gül ayrıntıya girmeden açıkladı:
“Devlet içinde bu konu eskiye göre daha açık konuşuluyor. Herkes işin çok daha farkında…”
İşte bu, gerçekten yeni bir durum…
“Fırsat” denilen şeyi asıl değerli kılan da bu…
Hükümetlerin ananevi “Asker bıraksa neler yapacağız ama…” bahanesi de bitiyor böylece…
Ve top, tamamen Erdoğan’ın ayağına geçiyor.
* * *
Kimsenin aklına şeytan düşürmenin zamanı değil, ama yakın tarihimiz, bu tür beklenti ortamlarının genelde kanla noktalandığını söylüyor bize…
1993 ateşkes sürecini hatırlamak bile yeter…
O fırsatı harcamanın bedelini 16 yıl ve nice canla ödedik.
O yüzden bu kez çok daha dikkatli yürünmesi gereken bir yoldayız.
Sorun şu ki, yol belli, ama gidiş için bir harita yok elde…
Kamuoyunun nabzını yoklar tonda söylenen sözlerin, gizli işler çevriliyor duygusu veren sinyallerin kimseye bir faydası yok.
Tersine, gecikmeden, samimiyet, cesaret ve şeffaflıkla, yakın, orta, uzun vadede atılacak adımları teker teker saptayıp toplumun önüne çıkmak ve en geniş mutabakat için zemin yaratmaya çalışmak gerekiyor.
Özellikle muhalefetin kuşkularını gidermek, DTP’yle diyaloga özen göstermek ve bu yolla süreci Meclis içinde tutabilmek çok önemli…
MHP’nin peşinen “ihanet” türü çıkışlardan vazgeçmesi, DTP’nin de Ankara’yı adım atmaya ikna etmek için harcadığı enerjinin bir bölümünü de dağı şiddetten vazgeçirmeye harcaması gerekiyor.
Herkes için bir sınav dönemi bu…
Bu kez de haritasızlıktan yolda kaybolursak, bir daha bu “fırsat”ı yıllar yılı yakalayamayabiliriz.
|
